Selangor Anggap Serbuan Memerangi Rasuah Menjejaskan Imejnya

Selangor masih belum tandatangani Ikrar Bebas Rasuah

Hari ini Suruhanjaya Pencegahan Rasuah Malaysia (SPRM) telah membuat serbuan ke atas Universiti Selangor (UNISEL) dan Menteri Besar Diperbadankan (MBI) bagi menyiasat pertikaian kontrak membabitkan universiti itu dengan bekas kontraktor, Jana Niaga Sdn Bhd, dan dakwaan rasuah membabitkan RM10 juta.

Serbuan ini telah mendatangkan rasa tidak puas hati di pihak kerajaan negeri Selangor.  Pengarah Komunikasi Strategik di pejabat Menteri Besar Selangor, Yin Shao Loong, menyifatkan serbuan tersebut sebagai usaha untuk menjejaskan imej kerajaan negeri Selangor.

Ia secara terang-terangan menunjukkan tindakan terancang bertujuan menjejaskan imej kerajaan Selangor yang tuntas berpegang kepada prinsip ketelusan dan kebertanggungjawaban,” kata Shao Loong. “SPRM dituntut supaya menyiasat secara profesional dan tidak dipengaruhi oleh tekanan politik.”

Beliau menambah bahawa tekanan politik ke atas SRPM hanya akan mencalar persepsi dan menghakis keyakinan rakyat terhadap agensi anti-rasuah itu.

“Mana rasuah? Mana ada rasuah di Selangor?”

Persoalannya, adakah benar SPRM dikenakan tekanan politik untuk bertindak terhadap para pegawai kerajaan di negeri-negeri yang ditadbir oleh pihak pembangkang?  Jikalau benar, siapa pula yang mengenakan tekanan politik supaya Exco Kerajaan Negeri Johor Latif Bandi dan Veteran UMNO Isa Samad ditangkap?  Barisan Nasional atau Pakatan Harapan?

Ini memang lumrah pihak pembangkang menuding jari apabila mereka sendiri amalkan budaya hidup rasuah.  Mereka akan mencari jalan keluar dengan menyalahkan orang lain.

Contoh terbaik adalah apabila beberapa orang Exco Kerajaan Negeri Selangor disiasat oleh SPRM setahun selepas mereka memegang kuasa pentadbiran di negeri tersebut – YA! BARU SETAHUN SUDAH ADA KES RASUAH!  Malangnya, saksi yang disoalsiasat ketika itu, Teoh Beng Hock, mati semasa dalam tahanan SPRM.  Namun, kematian tersebut dipertanggung jawabkan kepada pihak SPRM dan Barisan Nasional seolah-olah kematian Beng Hock memberi manfaat kepada BN dan bukannya mereka-mereka yang disyaki yang berada dalam kerajaan negeri Selangor yang diterajui mereka.

Minggu lepas, Nurul Izzah mengecam SPRM kerana menyerbu sebuah kilang haram dan juga pejabat Exco Kerajaan Negeri Pulau Pinang, Phee Boon Poh.  Kata Nurul Izzah lagi, keyakinan rakyat terhadap SPRM berada di tahap yang rendah.  Beliau menuduh SPRM sengaja mengenakan ahli politik dari Pakatan dengan pertuduhan-pertuduhan yang remeh untuk menjejaskan pihak pembangkang.

Nurul Izzah berkata sentimen rakyat terhadap SPRM terjejas akibat serbuan di Pulau Pinang

Hari ini, Yin Shao Loong pula telah menggunakan ayat yang sama iaitu persepsi rakyat terhadap SPRM telah tercalar.

Selangor ialah satu-satunya negeri yang masih belum menandatangani ‘Ikrar Bebas Rasuah‘ yang disarankan oleh pihak SPRM.  Walaupun Menteri Besar Selangor Azmin Ali tidak pernah mengeluarkan sebarang kenyataan mengenai perkara tersebut sendiri, beliau telah diwakili oleh jurucakap beliau iaitu Iskandar Abdul Samad dari parti PAS.

Iskandar Abdul Samad pernah berkata bahawa Selangor mempunyai caranya tersendiri yang lebih baik untuk menangani gejala rasuah dan salahguna kuasa

Yang menghairankan ialah kerajaan negeri Kelantan yang diterajui oleh PAS telah menandatangani Ikrar tersebut.  Malah, Pulau Pinang yang bergelumang dengan kes rasuah juga telah menandatangani Ikrar tersebut.  Kenapa Selangor yang setahun jagung sudah disiasat kerana gejala rasuah enggan menandatangani Ikrar tersebut?

PAS yang hampir tiada gejala rasuah pun tandatangan Ikrar Bebas Rasuah. Selangor yang disiasat pada tahun pertama berkuasa boleh tak nak tandatangan?

Adakah Iskandar membayangkan bahawa kerajaan negeri Kelantan yang diterajui rakan-rakannya dari PAS adalah kurang berakal berbanding beliau dalam usaha memerangi rasuah?  Kenapa beliau sebagai seorang ahli PAS tidak berkongsi sebarang maklumat mengenai cara menangani gejala rasuah oleh Selangor dengan PAS Kelantan?  Adakah sebab PAS Kelantan bukan sahabat beliau?  Bukankah sebagai seorang ahli PAS beliau sepatutnya bantu memperkukuhkan parti seperti yang dituntut oleh Fasal 16 (3) (e) Perlembagaan Parti Islam SeMalaysia?

Sesungguhnya saya tidak faham dengan Yin Shao Loong, Nurul Izzah dan Iskandar Abdul Samad yang memperlekehkan usaha SPRM membanteras gejala rasuah dan salahguna kuasa.  Iskandar Abdul Samad tidak berkongsi pengalaman Selangor membanteras rasuah; Nurul Izzah dan Shao Loong memperkecilkan usaha SPRM.

Sedangkan Ketua Umum Pakatan Harapan dan Presiden PKR pun sokong akan tindakan SPRM yang meletakkan kepentingan rakyat di atas kepentingan parti-parti politik.

Anwar dan Wan Azizah menyokong tindakan SPRM

Sepatutnya, sebagai sebuah negeri yang bangga dengan kaedahnya sendiri untuk menangani gejala rasuah, kerajaan negeri Selangor sepatutnya menyokong kuat usaha dan bantuan SPRM untuk menentukan bahawa Selangor benar-benar bebas dari budaya rasuah.

Rakyat tidak bodoh.  Rakyat memerhati.  Dan rakyat tahu segala usaha memperkecilkan usaha SPRM memerangi gejala rasuah dan salahguna kuasa bermakna there is SOMETHING FOR SELANGOR TO HIDE.

Ketirisan Ekonomi?

The Opposition has run out of issues that they are recycling 2015 issues in WhatsApp groups. Here is one:

Nah.. baca ni, penulis dari group LHDN

Malaysia sebenarnya tidak berhadapan dengan masalah untuk mendapat sumber pendapatan negara tetapi sebenarnya negara bermasalah dalam menguruskan perbelanjaan. 

Kegagalan pengurusan perbelanjaan oleh kerajaan Barisan Nasional memangsakan rakyat hari ini dirompak oleh cukai barangan dan perkhidmatan (GST) zalim yang dikenakan secara paksa ke atas diri mereka untuk menambah hasil negara.

Seawal penubuhan Malaysia, pelbagai cukai dikenakan kepada golongan berkemampuan untuk menjadi sumber kepada negara sama ada menerusi cukai langsung korporat dan individu dan cukai tak langsung menerusi duti eksais dan cukai jualan dan perkhidmatan bagi sebahagian barangan dan perkhidmatan.

Malaysia juga memperolehi hasil lumayan dan mewah menerusi hasil bumi khususnya minyak sehingga menjangkau antara RM70-RM80 bilion setahun.

Sekiranya kerajaan Barisan Nasional mengamalkan konsep perbelanjaan berhemah, tidak boros dan mengelakkan ketirisan maka pendapatan daripada sumber cukai sedia ada dan hasil bumi sudah cukup untuk menguruskan sebuah negara dengan penduduk seramai 28 juta.

Namun, ternyata kerajaan untuk tempoh yang panjang telah gagal menguruskan perbelanjaan negara menurut panduan Islam dalam berekonomi. Ia dapat dilihat menerusi fakta-fakta berikut:

a. Belanjawan Tahunan

Kerajaan Barisan Nasional membentangkan belanjawan defisit selama 18 tahun berturut-turut sejak 1998. Belanjawan defisit bermaksud perbelanjaan yang dirancang melebihi pendapatan yang dijangka akan diperolehi. 

Kerajaan hanya menjangka akan membentangkan belanjawan berimbang iaitu pendapatan seimbang dengan perbelanjaan pada 2020. Ertinya negara bakal menyaksikan belanjawan defisit untuk lagi 4 tahun mendatang.

Secara ringkas boleh dilihat perbezaan rancangan perbelanjaan kerajaan berbanding hasil yang dijangka sebagaimana tahun-tahun berikut:

Perbelanjaan (P) Hasil (H)

2008 (P) 176 bilion (H) 148 bilion

2009 (P) 207 bilion (H) 161 bilion

2010 (P) 191 bilion (H)148 bilion

2011 (P) 212 bilion (H) 165 bilion

2012 (P) 232 bilion (H) 186 bilion

2013 (P) 251 bilion (H) 208 bilion

2014 (P) 264 bilion (H) 224 bilion

2015 (P) 273 bilion (H) 235 bilion

b. Hutang Negara

Belanjawan defisit menyumbang untuk negara meningkatkan hutang negara daripada setahun ke setahun. 

Pada 2006 hutang negara hanyalah 247 bilion. Tetapi pada 2013 hutang negara telah meningkat kepada 546 bilion dengan peningkatan 299 bilion. Laporan terakhir 2015 hutang negara telah menjangkau 847 bilion.

Perhatikan jadual Hutang Negara sebagaimana berikut mengikut tahun:

1997 RM90 bilion

1998 RM103 bilion

1999 RM112 bilion

2000 RM125 bilion

2001 RM145 bilion

2002 RM164 bilion

2003 RM188 bilion

2004 RM216 bilion

2005 RM232 bilion

2006 RM247 bilion

2007 RM274 bilion

2008 RM317 bilion 

2009 RM376 bilion

2010 RM405 bilion  

2011 RM465 bilion

2012 RM501 bilion

2013 RM546 bilion

(Sumber International Monetary Fund)

2014 RM677 bilion

2015 RM847 bilion 

(Sumber The Economist)

Bayangkan, hutang kerajaan pada 1997 hanyalah RM90 bilion tetapi selepas 17 tahun pada tahun 2014 telah menjadi RM677 bilion.

Pada 2003 ketika Tun Abdullah Badawi mengambil alih negara hutang negara ialah RM188 bilion.

Selepas 6 tahun pada 2009 ketika beliau melepaskan jawatan kepada Datuk Seri Najib ia meningkat sekali ganda sebanyak RM188 bilion kepada RM376 bilion.

Selepas 5 tahun Najib mengambil alih negara, hutang pada 2014 meningkat hampir sekali ganda sebanyak 301 bilion kepada RM677 bilion.

c. Ketirisan Perbelanjaan

Kajian yang dibuat oleh Pusat Membanteras Rasuah dan Kronisme terhadap laporan tahunan Ketua Audit Negara menunjukkan berlaku ketirisan dan salah urus perbelanjaan antara RM23 bilion hingga RM40 bilion. Sedangkan GST hanya dijangka menyumbang sebanyak RM23 bilion pada tahun 2015. Jika ketirisan ditangani maka GST tidak diperlukan.

Pada tahun 2008 perbelanjaan untuk mengurus negara hanyalah RM128 bilion tetapi untuk 2015 kerajaan merancang perbelanjaan mengurus sebanyak RM223 bilion. 

Tidakkah ia merupakan peningkatan yang melampau untuk tempoh yang pendek iaitu 7 tahun dengan peningkatan hampir RM100 bilion?

Hasil daripada kegagalan menguruskan perbelanjaan inilah maka kerajaan mula berfikir untuk meluaskan lagi sumber kewangan negara sedangkan sebenarnya kerajaan tidak berhadapan dengan masalah sumber tetapi pada masalah berbelanja.

Penyelesaian mudah kerajaan ialah memperkenalkan Cukai Jualan dan Perkhidmatan (GST) kerana GST adalah cara paling mudah untuk mengutip sumber daripada rakyat.

GST dikenakan pada semua barangan dan perkhidmatan melainkan yang dikecualikan. Ertinya kerajaan mendapat ruang yang sangat besar dan luas untuk mendapat hasil menerusi cukai.

GST kena kepada semua rakyat tanpa mengira kaya atau miskin yang berbelanja dan mendapat perkhidmatan. Ertinya GST mempunyai cakupan cukai sangat luas. 

Jika sebelumnya hanya sekitar 1.7 juta terpaksa membayar cukai maka dengan GST berjuta-juta rakyat terpaksa membayar cukai setiap hari termasuk orang miskin.

Apabila cukai dikenakan kepada si kaya dan si miskin maka di sinilah ketidakadilan sosial dan kezaliman berlaku. Kerana itulah cukai GST adalah zalim dan haram menurut kaedah percukaian Islam kerana cukai sepatutnya hanya kena kepada orang yang berkemampuan sahaja.

Data 2012 menunjukkan 31.7% isi rumah Malaysia berpendapatan kurang daripada rm2500 dan 23.8% lagi berpendapatan antara RM2,500 – RM4,000. Ertinya lebih separuh rakyat Malaysia mempunyai pendapatan di bawah RM4,000 iaitu di bawah paras kemiskinan.

MUNGKIN ANDA MASIH KABUR, DARI MANA DATANG NYA DANA UNTUK MEMBAYAR HUTANG SEBANYAG RM 847 BILION DAN FAEDAH NYA, TENTUNYA DARI RAKYAT YAKNI CUKAI.

CUBA KITA KIRA – 847 BILION/30 JUTA RAKYAT MALAYSIA:

847000,000,000/30=

RM28233.3 JUTA, JADI SETIAP RAKYAT MALAYSIA MEMPUNYAI HUTANG SEBANYAK RM 28.23 BILION.

JADI JIKA PENGURUSAN KEWANGAN NEGARA TIDAK DIUBAH MALAYSIA AKAN BENGKRAP, ITU SEBAB MENGAPA PENGURUSAN NAJIB SENTIASA MAHU MENAIKKAN SEMUA CUKAI BARANGAN DAN PERHIDMATAN, SUDAH BEGITU PUN NAJIB MASIH MENGEKALKAN HIDUP BERMEWAH2……

Copy n paste dr group LHDN utk sama2 Kita fikirkn bagai mana utk menghadapi situasi yg genting ini. [truncated by. WhatsApp]

TOLONG VIRAL KAN AGAR SEMUA RAKYAT TAHU TAK KIRA LA ANDA DI PIHAK YG MANA.

#SELAMATKANMALAYSIA

#ISTIQOMAH HINGGA KEMENANGAN”

—————————————————————–

My reply is as follows:

I don’t have to study economics to know that what counts is the ability of the government to service the debt. Therefore what counts most is debt vs gdp.

Our debt to gdp as at December 2016 stands at 53.20 percent compared to 54.50 percent the previous year. We are 67th highest out of 184 nations.
In comparison, Japan has the highest debt vs gdp which is 250.40 percent, Singapore at 10th place with 112 percent up from 106 percent in 2015 and the US at 12th with 106.10 percent, UK 18th with 89.30 percent.
In 1986 our debt vs gdp was at 103.4 percent, and 1987 it was at 101.7 percent. For two consecutive years we did not have the ability to service its debts. Everyone knows having a debt vs gdp ratio of 100 percent or more means we were living beyond our means. If we did not panic at 103.4 percent then, why should we panic now at 53.20 percent?
What also counts is our Gross National Income that has increased over the last 10 years from RM199.03 billion at the beginning of 2006 to RM285.20 billion in 2016.
Our GNI is at 838.9 billion in Purchasing Power Parity Dollars compared to Singapore’s 476.9 billion in 2016.
As for poverty level income, it is RM930 for Semenanjung, RM1,170 in Sabah and RM990 in Sarawak.
For hardcore poor household income level it is RM580 for Semenanjung, RM710 for Sabah and RM660 for Sarawak. Not RM4,000 plucked from the sky by this “person from LHDN.”

Mahathir Finally Seeks Help From Waytha Out There

Today is a historic day for the Malaysian Indian community. The man who for 22 years of his life did nothing to help alleviate their socio-economic status has finally sought help, in the most famous phrase, like from one Indian to another Indian.


After the meeting, HINDRAF chairman P. Waythamoorthy expressed confidence in delivering Indian votes to help Pakatan in GE14.

Of course the Kampung Buah Pala issue has been forgotten and forgiven by Waytha. Let us also look at several other Indian-related issues that Waytha had raised when questioning about Mahathir’s ability to lead Pakatan just a year ago this month.

Last year, Waytha said the displacement of the estate workers was rampant during Mahathir’s leadership and he failed to provide socio-economic reliefs to the 800,000 Indians displaced from the estates. 

He ordered the City Councils to demolish the Hindu temples and Hindu grave yards which existed for almost 150 years in the estates.

Also according to Waytha it was Mahathir who caused the serious rise in discrimination against the Non- Malays which has caused racism to be entrenched in the administration of the government and yet he would stand next to Nelson Mandela to declare his anti-apartheid vehemence.

Mahathir’s arbitrary arrests and detentions of many political opponents under the ISA and Official Secrets Act on many occasions especially for his own political survival how he would hone to perfection and use a gamut of archaic repressive laws.

Waytha added that Mahathir’s arrests besides politicians were environmentalists, consumer association spokesmen and also caused the suspension of publication of The Star, The Sunday Star, Watan, Sin Chew Jit Poh under Operasi Lalang.

His interference in the Malaysian Judiciary saw the Chief Justice and several top Federal court judges suspended and sacked. The way he went about colluding with Justice Hamid Omar, a senior Federal Court Judge, tarnished the reputation and the integrity of the judiciary till this day.

In March 1988, he made constitutional amendments to Article 121 and Article 145 which effectively took away the power of the judiciary that was embedded in the constitution and handed it over to Parliament through statutes. The power of judicial review too was removed. Hence he virtually modified the separation of powers where Judiciary was stripped of its independence and power overnight.

Mahathir banned various independent foreign journalists and has records of charging them with various offences.

Yes, Mahathir did all that according to Waytha. And it was just a year ago this month that Waytha was mad at Mahathir for using the term ‘Keling‘ as an inference to the Indians.


Waytha warned Malaysians about Mahathir’s intentions (of making a political comeback):

Politics is more than the eyes could see and the mind could perceive. Should one support him blindly for the sake of removing the present premier and replacing him with another. Politics is a strange and dangerous game.

Waytha must have said millions other things about Mahathir but all has been forgotten in just one meet – in the name of power.

Hopefully Malaysians especially the Indians see how HINDRAF has now gone Waytha out of line.

Ah So Wants Police To Wipe Her Arse After She Craps

The Grand Ah-So from BERSIH wants police to stop political violence

Maria China Abdullah, the Grand Ah-So of BERSIH, has spoken out against the silence of the country’s leaders on the recent political violence involving solely Parti Pemecah Belah Melayu (PPBM) members.

She said that this is the first time that Malaysia is experiencing such political violence because the country’s leadership refuses to say anything.  She also added that the Inspector-General of Police and the Home Minister must take a drastic stand to stop political violence.

My guess is this somewhat non-halal Khadijah binti Khuwaylid wanna-be is the kind of mother who would blame the teachers at a PTA meeting for her children’s unruly behaviour and expects the teachers to bring her children up while she spends her time doing her nails and playing Candy Crush.

And I don’t know when, in recent times, did she get off the steamship from England (she was born in England in 1956) that she does not know the history of political violence in Malaysia.  Maybe I ought to share with her some of my writings to show who has been advocating political violence and is now using others to do so for him.

Less than two years before the 13 May 1969 tragedy happened, a Hartal protest in Pulau Pinang ended up as a racial clash that saw 27 dead and 137 people injured.

Violence erupted at a PPBM event in Shah Alam last week after pro-Mahathir supporters threw chairs to stop sensitive questions being posed to the ancient estateman

Last weekend’s violence at the EVERYTHING TUN HIDE event organised by PPBM erupted when PPBM members themselves started throwing chairs at Wan Muhammad Ashraf Nasjamuddin, PPBM Shah Alam’s Logistics and Security Chief to prevent him from asking Mahathir any question.  Prior to Wan Muhammad Ashraf, Taufik Abas who is a former PPBM AMANDA’s exco asked Mahathir about his involvement and thoughts on the Memali massacre that had occured during Mahathir’s premiership.

Taufik had earlier told reporters that he was the target of the troublemakers as they were angry with him for asking the question.  He said that there was no way the chairs were aimed at Mahathir as the stage was quite a distance from where the chair was thrown.

Wan Muhammad Ashraf said it was supposed to be his turn to ask a question after Taufik Abas, who had asked Tun about Memali. But before he got a chance to, a chair was flung towards him and landed right in front of him. Another steel chair was also thrown towards him from an upper floor by an organising committee member.

“The chairs were not aimed at Tun at all, as Tun was seated far away. I believe this was a tactic to prevent me from directing questions to Tun Dr Mahathir,” he told reporters.

You can see the video of the chair-throwing incident here and judge for yourself:

Remember how the PKR party elections in Selangor in 2014 ended?

PKR Kuala Langat elections in 2014 turned violent? BN’s fault?
A victim of the PKR Kuala Langat election violence. Did BN supporters do this to him?

And what about the PKR Kota Raja election? Was BN involved too?

But of course, Maria China Abdullah puts the onus on others to stop the violent acts.  Since when is the police or the government responsible for stopping people from becoming violent? Are they untrained animals who cannot think for themselves that they need cattle prods to keep them in check?

Or would Maria China Abdullah like to return to the days of Mahathir where the police was given powers to make pre-emptive actions to stop violence and lock people away without any chance of a fair trial?

And see whose children are these who have been behaving in violent manner without any respect for the rule of law?

BERSIH mob attacking a police car
BERSIH mob – human beings or violent animals?

And if Maria China Abdullah would care to read the Peaceful Assembly Act, 2012, she would know that the responsibility to provide security and safety of gatherings lie on the organisers of the event, and not the police.  Perhaps she would like the Federal Reserve Unit to be stationed inside the event hall and bludgeon the empty heads that are present whenever there is a hint of violence.

I don’t thin Maria China Abdullah is even fit to become a parent because she cannot control her own. She should just sit down at the Hou Keng Restaurant with PKR mongrel Tian Chua and have plates of Tomato Sauce Pork Chop Rice like the “Prophet’s Wife” her followers claim her to be.

Ho Sek at Hou Keng
Have some Roasted Pork Beancurd Claypot, Prophet’s Wife

So Maria China Abdullah, when are you going to ask the Opposition leaders to denounce political violence? Or do you still expect the police to wipe your arse after you crap?

 

Let PAS Have Its RCI

If you notice the Pakatan parties, DAP in particular, has been crying foul every time things do not go their way. In the words of Parti Cinta Malaysia Deputy President Datuk Huan Cheng Guan, the DAP would “Kau Pek, Kau Bo” (Cry Father, Cry Mother) and seek cheap political mileage and sympathy.

When Teoh Beng Hock unfortunately fell and died at the MACC office in Shah Alam, they went to town blaming the MACC and Barisan Nasional for Beng Hock’s death, even though Beng Hock’s death puts both the MACC and the Barisan Nasional at a disadvantage because Beng Hock was being questioned over several corruption cases involving DAP officials.

But DAP’s cheap sympathy drive made twisted logic in the minds of its 16K-processor-brained supporters.

They even asked for a Royal Commission of Inquiry (RCI) to be formed to try link the BN with Beng Hock’s death.

In today’s papers, PAS Deputy President Tuan Ibrahim Tuan Man has asked the government to form a RCI to look into the deadly Memali siege where, U-Turn Mahathir recently said the 14 PAS supporters and 4 policemen killed deserved to die.

In the 19 November 1985 tragedy, 200 policemen laid siege on the village and an assault later resulted in those deaths. Many believe that Home Minister and U-Turn Mahathir’s Deputy musa Hitam was framed and made a scapegoat when Mahathir denied being in Malaysia at the time of the incident. Just like his relationship with Anwar a decade later, Mahathir’s relationship with Musa then was at the bottom of the barrel.

But in 2014, Musa told a forum that Mahathir was in Malaysia at the time of the tragedy. Something Mahathir conveniently cannot remember well, as with other issues related to him like in the case of Sabah’s “Project IC” or Selangor’s “PKFZ” scandal.

The Memali issue has long been a thorn in the Malay political scene. My take is if DAP can ask for a RCI to be convened for the death of just one person, why not convene one for 18 deaths?

Furthermore, many of the witnesses are still around so a RCI should be convened as soon as possible!

Mari Bantah Penjualan Negara

Seronok melihat semangat patriotik rakyat Malaysia yang cintakan tanah air dan bangkit bersuara membantah penglibatan negara luar dalam projek-projek raksasa di Malaysia.

Aliran wang yang masuk dari negara luar dalam bentuk pinjaman mudah (soft loans) untuk membangunkan projek-projek ini adalah seolah-olah kerajaan pimpinan Dr Mahathir Mohamad lebih gemar menjual negara untuk meraih keuntungan tanpa mengambil kisah ancaman terhadap kedaulatan negara.

Di antara projek-projek yang dibina oleh orang asing termasuk KLCC Tower One, Port Dickson Power, Jimah Power Plant, PERWAJA, Bekalan Air Mentah Pahang-Selangor, Bekalan Air Pahang, Empangan Kenyir dan banyak lagi.

Malah Perusahaan Otomobil Nasional (PROTON) adalah kereta Jepun (Mitsubishi Lancer Fiore) yang dipasangkan di Malaysia dan Mitsubishi memegang saham PROTON sehingga 2005.

Sejak “Dasar Pandang Ke Timur” kerajaan Mahathir, jumlah pinjaman kerajaan Mahathir daripada Jepun berjumlah 10 billion Yen (RM390 juta) pada tahun 1980an sahaja.

Pada tahun 1994, kerajaan Mahathir telah meminjam sebanyak 61.5 billion Yen (RM2.4 billion) untuk membina KLIA walaupun penyokong Mahathir menyatakan bahawa ekonomi negara berada dalam keadaan kukuh.

Beribu pekerja Jepun masuk ke Malaysia untuk bekerja, termasuk rakan saya Norikazu yang bertugas di projek KLIA hingga boleh berbahasa Malaysia dengan fasih berbanding penyokong DAP yang mengagungkan Mahathir dan mengaku rakyat Malaysia.

Mereka mendapatkan khidmat kereta terpakai dari seorang lagi rakan saya bernama Fujita yang dahulunya tinggal di Sri Petaling dan tidak menjalankan transaksi jual beli dengan orang tempatan.

Malah, Japanese lounge tumbuh dengan pesat menawarkan hiburan kepada para pekerja dari Jepun yang mana orang tempatan dilarang masuk. Ini termasuklah sebuah lounge bernama Kaede di Plaza See Hoy Chan di Kuala Lumpur.

Malah pada 6 Ogos 1998, Mahathir sekali lagi memohon pinjaman daripada Jepun sebanyak USD 1 billion (RM4.29 billion) atau USD 2 billion (RM8.58 billion) untuk menampan keadaan ekonomi yang meruncing walaupun penyokong beliau tetap mengatakan ekonomi negara tetap kukuh walaupun nilai Ringgit berbanding USD jatuh dari RM2.10 = USD1.00 di zaman Hussein Onn (1978) ke RM4.71 = USD1.00 pada tahun 1998.

Disebabkan kekukuhan ekonomi itulah Mahathir berpendapat adalah penting bagi negara yang dipimpinnya mempunyai jalinan dagangan dan kewangan (JUAL NEGARA) dengan Jepun.


Dasar Pandang Ke Timur Mahathir juga berjaya menghantar seramai 1,200 orang pelajar untuk melanjutkan pengajian di universiti-universiti Jepun. Daripada jumlah tersebut menurut Mustapa Mohamad yang ketika itu Menteri Pembangunan Usahawan hanya 12 orang menjadi usahawan yang berjaya. Di antara kejayaan dasar ini ialah pertumbuhan pesat pusat-pusat karaoke yang menambahkan lagi masalah sosial di kalangan remaja dan belia.


Dasar ini juga telah membawa penjajahan ekonomi oleh Jepun kerana di antara 1981-1986 sebanyak 37 buah syarikat Jepun telah membuka cawangan mereka di negara ini.

Pada 15 June 1998, pakar kewangan bernama Robert Zielinski (“Role Model From Hell” – Time, 15 June 1998) dasar ekonomi Mahathir dilihat sebagai bakal membawa Malaysia ke ambang kehancuran ekonomi kerana menggunakan dasar ekonomi Jepun sebagai titik rujukan. Namun Mahathir tidak mengambil kisah dengan amaran-amaran yang diberi.

Akibatnya, salah satu sebab Anwar Ibrahim dipecat dari jawatan dan parti adalah kerana tidak sehaluan dengan pandangan ekonomi Mahathir.

Begitulah penjajahan ekonomi dan minda Jepun ke atas Mahathir. Hinggakan dasar ekonomi ditiru dari sebuah negara yang hanya 36 tahun sebelum itu menamatkan penjajahan kejam ke atas Tanah Melayu.

Namun, ianya tidak dilihat sebagai penjajahan okeh Mahathir kerana hanya beliau sahaja yang betul dan tidak boleh orang lain.

Sebab itulah kini walaupun negara tidak meniru dasar ekonomi negara lain dalam mendapatkan pelaburan dan pinjaman dari luar, beliau meneriak berkata negara kini dijajah oleh China.

Maka wajib bagi kita membantah penjualan negara oleh Mahathir.

Banzai!

Bila Sudah Tidak Sanggup Lagi Untuk Tenung Dalam Cermin

“Apa lu tengok? Gua mau tengok gua punya muka pun tala sanggup wor!”

INTEGRITI tidak membawa apa-apa makna kepada Lim Kit Siang.  Parasit raksasa ini hanyalah seekor parasit – binatang politik yang gemar mengambil kesempatan untuk hidup dengan memperkudakan apa jua yang boleh membuat beliau terus hidup dalam dunia politik demi kuasa dan cita-cita untuk menjadikan DAP kuasa politik unggul secara hakiki tanpa semestinya berada di tonggak kuasa.

Kalau dahulu Mahathir merupakan diktator yang zalim, perompak Bank Negara Malaysia, kini demi politik Mahathir dijadikan kaldai tunggangan beliau – maksum, suci dari segala dosa lampau.

Kita masih belum lupa betapa hipokritnya Lim Kit Siang berjabat tangan dengan Datuk Rohaizad Yaakob dari SPRM sebelum ini dengan harapan untuk memperkudakan SPRM dalam isu 1MDB. Siap menyeru kepada rakyat Malaysia untuk memberi sokongan kepada SPRM dalam siasatan mereka terhadap isu 1MDB. Lain pula pendiriannya kini.

“Gua salam, gua angkat gambar. Apa mahu helan? Mahathir gua benci pun gua bole cium sikalang.”

Baru-baru ini dengan tertangkapnya Exco Pulau Pinang, Phee Boon Poh telah ditahan oleh SPRM dan direman kerana telah melakukan suatu perbuatan rasuah dengan menyalahguna kedudukan beliau sebagai seorang penjawat awam untuk memperoleh kepentingan untuk orang-orang lain.

Walaupun DAP yang meneraju pentadbiran kerajaan di Pulau Pinang telah baru-baru ini menandatangani Ikrar Bebas Rasuah SPRM, Lim Kit Siang telah menuduh SPRM sengaja menangkap Phee Boon Poh kerana hendak menutup perhatian terhadap gejala rasuah di negara ini.

DAP mana ada lasuah. Kita sapu saja sumua benda

Lim Kit Siang memberitahu bahawa beliau sudah 30 tahun mengenali Phee Boon Poh, maka mustahil Phee Boon Poh merupakan seorang yang mengamalkan rasuah.

Saya tidak hairan sekiranya Lim Kit Siang tidak mengenali Phee Boon Poh yang sebenar walaupun telah mengenalinya selama 30 tahun kerana Lim Kit Siang juga tidak mengenali anaknya Lim Guan Eng walaupun telah menjadi anak beliau selama 54 tahun.

SPRM sejak dinakhodai oleh Datuk Dzulkifli Ahmad merupakan satu institusi yang amat aktif menangani gejala rasuah, dan tangkapan dilakukan tanpa memilih bulu.  Semasa Exco Johor, Latif Bandi ditahan SPRM ia merupakan satu bukti yang kukuh bahawa SPRM adalah telus dan berlaku adil.

Seperti biasa, sesuai dengan sifat parasitnya, Lim Kit Siang terus memperkudakan isu tersebut dan menyeru agar Menteri Besar Johor juga turut pergi bercuti kerana membiarkan rasuah menular di dalam kerajaan negeri Johor.

Pigi cuti la Khaled, lu punya anak buah suda bikin lasuah juga

Namun apabila diseru supaya anak beliau Lim Guan Eng yang sedang menghadapi dua pertuduhan rasuah itu bercuti kerana kesnya sama dengan kes bekas Menteri Besar Selangor Khir Toyo, beliau dengan lantasnya berkata bahawa kes Lim Guan Eng dan Khir Toyo adalah berbeza sedangkan kedua-duanya menyalahgunakan jawatan dan kedudukan untuk meraih keuntungan dan kepentingan untuk diri sendiri.

Gua anak tatak sama itu Khir Toyo ma. Gua anak nama Guan Eng, Eja pun sutah lain itu Khir Toyo nama wor. Guan Eng Cina mah. Khir Toyo tempe punya olang

Untuk menggembirakan hati Lim Kit Siang (dan untuk menyelamatkan kedudukan), seorang lagi pemegang jawatan DAP juga terpaksa akur dan tidak menyuruh Lim Guan Eng bercuti dari jawatan Ketua Menteri kerana telah didakwa di mahkamah walaupun sebelum ini beliau sendiri berkata bahawa Lim Guan Eng tidak perlu bercuti dari jawatannya melainkan beliau telah didakwa di mahkamah.

Mungkin beliau pelupa sebab nama beliau Pony Tua.

Ini Pony Tua kalau suluh gua anak pigi bercuti gua kasi hantam sama dia

Lim Kit Siang harus ingat bahawa SPRM serius dalam usaha membanteras gejala rasuah di negara ini dan tidak akan berkompromi dengan mana-mana pihak yang cuba memperkecilkan Suruhanjaya tersebut.  SPRM bukannya milik Najib Razak mahupun Lim Kit Siang.  Ianya bertindak untuk memelihara kepentingan rakyat, bukannya sebagai budak suruhan mana-mana pihak.

Oleh itu Lim Kit Siang harus menunjukkan sikap lebih bertanggungjawab memandangkan beliau merupakan seorang Ahli Parlimen dan veteran dunia politik yang rakan sebaya hampir kesemuanya telah mati kecuali Mahathir.  Maka, beliau harus bersikap lebih matang dari ahli-ahli politik yang lebih muda dari beliau.

Dan nasihatilah semua wakil rakyat DAP dan dari parti-parti Pakatan yang lain supaya hentikan budaya sapu-menyapu untuk memperkayakan kocek sendiri kerana rakyat yang harus menanggung segala kenaikan kos akibat perbuatan rasuah mereka.

Baru sahaja sebut pasal sapu-menyapu, t-shirt SPRM pun kau naak sapu bawak balik selepas dibebaskan dari tahanan reman.

Teruk perangai DAP ni.  Susah bila bos mereka sendiri tak sanggup nak lihat wajah hipokrit dalam cermin setiap hari.

“Bos! SPRM manyak bagus. Kasi gua free t-shirt!”