Missing Thailand Again

This is all because of the pictures on Najwa‘s blog. I remember listening to this song by Teerapak “Ten” Manechot called นับหนึ่ง:

จากวันที่เธอทอดทิ้งกันไกลห่าง ฉันคงหมดความหมาย
มันทำให้คนหนึ่งคนแทบตาย เมื่อเธอเดินไปกับเขา
แต่มาวันนี้ตัวฉันเริ่มดี เกือบลืมที่เคยปวดร้าว
เวลาช่วยฉัน ให้ลืมเรื่องราวที่เคยผ่านมากับเธอ
แต่มาวันนึง ฉันได้เจอ เธอนั้นอยู่เคียงข้างเขา
ฉันเหมือนดั่ง ต้องเจ็บปวดร้าวเหมือนเคย

* จากวันนี้ ฉันต้องนับหนึ่งอีกครั้ง
เพื่อลืมเรื่องราวที่ยัง ค้างคาในใจ เมื่อเจอเธอกับเขา
จากวันนี้ ฉันต้องทนเจ็บและเหงา เหมือนเดินกลับมาที่เก่า
หัวใจดึงดัน ก็ที่ตรงนั้นเคยเป็นของฉัน ฉันยังไม่ลืม

จะไม่โทษเธอ และไม่โทษใคร โทษใจตัวเองเท่านั้น
ที่มันไม่ลืมเจ็บมาก็นาน โกหกตัวเองเรื่อยไป
เวลาคงทำให้ลืมทุกอย่าง แต่มันต้องนานแค่ไหน
สิบเดือนไม่พอ สิบปีหรือไง ที่ฉันจะลืมภาพเธอ
เพิ่งรู้เมื่อตอนฉันได้เจอ เธอนั้นอยู่เคียงข้างเขา
ฉันเหมือนดั่ง ต้องเจ็บปวดร้าวเหมือนเคย

Of course I prefer Ten’s version when he played this song during Peacemaker’s concert back in 2003-2004. The ending’s nicer.